X

تا کنون به همت 2712 خیر نیک‌اندیش 7059 دانش‌آموز مستعد فاقد سرپرست موثر و در خطر ترک تحصیل بورسیه تحصیلی شده اند.
این دانش‌آموزان توسط 439 مددکار همراهی میشوند تا مسیر زندگی و تحصیلشان هموار تر شود.
اما در حال حاضر 460 دانش‌آموز دیگر منتظر بورسیه هستند٬ کمک کنید تا این دانش‌آموزان نیز از بورسیه (کمک هزینه تحصیلی ) بهره مند گردند. من هم هستم

ﭘﺎرﯾﺲ، 14 دﺳﺎﻣﺒﺮ 1960
ﮐﻨﻔﺮاﻧﺲ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺳﺎزﻣﺎن ﺗﺮﺑﯿﺘﯽ، ﻋﻠﻤﯽ و ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﻣﻠﻞ ﻣﺘﺤﺪ در ﯾﺎزدﻫﻤﯿﻦ ﻧﺸﺴﺖ ﺧﻮد ﮐﻪ در ﺗﺎرﯾﺦ 14 ﻧﻮاﻣﺒﺮ ﺗﺎ 15 دﺳﺎﻣﺒﺮ1960 در ﭘﺎرﯾﺲ ﺑﺮﮔﺰار ﺷﺪ.

– ﺑﺎ ﯾﺎدآوري ﺑﯿﺎﻧﯿﻪ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺣﻘﻮق ﺑﺸﺮ ﮐﻪ ﺿﻤﻦ ﺗﺎﮐﯿﺪ ﺑﺮ اﺻﻞ ﻋﺪم ﺗﺒﻌﯿﺾ، آﻣﻮزش را ﺣﻖ ﯾﮑﺎﯾﮏ اﻓﺮاد اﻋﻼم ﮐﺮده اﺳﺖ.
– ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﯾﻨﮑﻪ ﺗﺒﻌﯿﺾ در آﻣﻮزش را ﺗﺨﻠﻒ از ﺣﻘﻮﻗﯽ ﻗﻠﻤﺪاد ﻣﯽ‌ﮐﻨﺪ ﮐﻪ در ﺑﯿﺎﻧﯿﻪ ﻓﻮق ﺻﺮاﺣﺘﺎ ﺑﻪ آن اﺷﺎره ﺷﺪه اﺳﺖ.
– بادرﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻦ اﺳﺎﺳﻨﺎﻣﻪ ﺳﺎزﻣﺎن ﺗﺮﺑﯿﺘﯽ، ﻋﻠﻤﯽ و ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﻣﻠﻞ ﻣﺘﺤﺪ ﮐﻪ ﻫﺪف آن اﯾﺠﺎد ﻫﻤﮑﺎري ﻣﯿﺎن ﻣﻠﻞ از ﻃﺮﯾﻖ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﻓﺰاﯾﺶ رﻋﺎﯾﺖ ﺣﻘﻮق ﺑﺸﺮ و ﺗﺴﺎوي ﻓﺮﺻﺖ‌ﻫﺎي آﻣﻮزﺷﯽ ﺑﺮاي ﻫﻤﻪ در ﺳﻄﺢ ﺟﻬﺎن اﺳﺖ.
– ﺑﺎ ﺗﺸﺨﯿﺺ اﯾﻨﮑﻪ در ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺳﺎزﻣﺎن ﺗﺮﺑﯿﺘﯽ، ﻋﻠﻤﯽ و ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﻣﻠﻞ ﻣﺘﺤﺪ در ﻋﯿﻦ اﺣﺘﺮام ﺑﻪ ﺗﻨﻮع ﻧﻈﺎم‌ﻫﺎي آﻣﻮزﺷﯽ ﻣﻠﯽ وﻇﯿﻔﻪ‌اش ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ رﻓﻊ ﻫﺮ ﯾﮏ از اﺷﮑﺎل ﺗﺒﻌﯿﺾ در آﻣﻮزش، ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺮوﯾﺞ ﺗﺴﺎوي در اﺳﺘﻔﺎده از ﻓﺮﺻﺖ‌ﻫﺎي آﻣﻮزﺷﯽ و ﺑﺮﺧﻮرد ﯾﮑﺴﺎن ﺑﺎ ﻫﻤﻪ اﺳﺖ.
– ﺑﺎ ﻋﻨﺎﯾﺖ ﺑﻪ ﺑﻨﺪ 17,1,4 دﺳﺘﻮر ﺟﻠﺴﻪ ﮐﻪ ﺑﯿﺎن ﻣﯽ‌ﮐﻨﺪ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎدات ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﺟﻨﺒﻪ‌ﻫﺎي ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺗﺒﻌﯿﺾ در آﻣﻮزش، ﭘﯿﺶ از ﺑﺮﮔﺰاري ﮐﻨﻔﺮاﻧﺲ ﻋﻤﻮﻣﯽ اراﺋﻪ ﺷﻮد.
– ﺑﺎﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺗﺼﻤﯿﻢ دﻫﻤﯿﻦ ﻧﺸﺴﺖ ﮐﻨﻔﺮاﻧﺲ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﮐﻪ ﺗﺎﮐﯿﺪ ﮐﺮده اﺳﺖ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺗﺒﻌﯿﺾ در آﻣﻮزش ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻮﺿﻮع ﯾﮏ ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن ﺑﯿﻦ‌اﻟﻤﻠﻠﯽ و ﺗﻮﺻﯿﻪ ﻧﺎﻣﻪ‌ﻫﺎي ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﮐﺸﻮرﻫﺎي ﻋﻀﻮ ﻗﺮار ﮔﯿﺮد.
– اﯾﻦ ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن را در ﭼﻬﺎردﻫﻢ دﺳﺎﻣﺒﺮ 1960 ﺗﺼﻮﯾﺐ ﻣﯽ‌ﮐﻨﺪ.

ﻣﺎده 1:

  1. در اﯾﻦ ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن اﺻﻄﻼح ﺗﺒﻌﯿﺾ ﺷﺎﻣﻞ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﻤﺎﯾﺰ، ﻣﺤﺮوﻣﯿﺖ، ﻣﺤﺪودﯾﺖ ﯾﺎ اوﻟﻮﯾﺘﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮ اﺳﺎس ﻧﮋاد، رﻧﮓ، ﺟﻨﺴﯿﺖ، زﺑﺎن، ﻣﺬﻫﺐ، ﻋﻘﯿﺪه ﺳﯿﺎﺳﯽ ﯾﺎ ﻫﺮ ﻋﻘﯿﺪه دﯾﮕﺮي، ﺧﺎﺳﺘﮕﺎه اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﯾﺎ ﻣﻠﯽ، و وﺿﻌﯿﺖ اﻗﺘﺼﺎدي ﯾﺎ ﺷﺮاﯾﻂ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻪ وﺟﻮد ﻣﯽ آﯾﺪ و ﻫﺪف ﯾﺎ ﭘﯿﺎﻣﺪش ﺗﺨﺮﯾﺐ ﯾﺎ ﺗﻀﻌﯿﻒ ﺑﺮﺧﻮرد ﯾﮑﺴﺎن آﻣﻮزﺷﯽ و ﺑﻪ‌وﯾﮋه ﻣﻮارد زﯾﺮ اﺳﺖ:
  2. 1. ﻣﺤﺮوم ﮐﺮدن ﻓﺮد ﯾﺎ ﮔﺮوﻫﯽ از اﻓﺮاد از ﻫﺮﻧﻮع ﯾﺎ ﻫﺮ ﺳﻄﺢ آﻣﻮزش؛
  3. 1. ﻣﺤﺪود ﮐﺮدن ﻓﺮد ﯾﺎ ﮔﺮوﻫﯽ از اﻓﺮاد ﺑﻪ اﺳﺘﻔﺎده از ﮐﯿﻔﯿﺖ آﻣﻮزﺷﯽ پایین‌تر؛
  4. 1. ﺗﺎﺳﯿﺲ ﯾﺎ ﺗﺪاوم ﻣﻮﺳﺴﺎت ﯾﺎ ﻧﻈﺎم‌ﻫﺎي آﻣﻮزﺷﯽ ﺟﺪاﮔﺎﻧﻪ ﺑﺮاي اﻓﺮاد ﯾﺎ گروه‌ها، اﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺷﺮوﻃﯽ‌ﮐﻪ در ﺑﻨﺪ 2 اﯾﻦ ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن ذﮐﺮ ﺷﺪه؛
  5. 1. ﺗﺤﻤﯿﻞ ﺷﺮاﯾﻂ (وﯾﮋه) ﺑﻪ ﻓﺮد ﯾﺎ ﮔﺮوﻫﯽ از اﻓﺮاد ﮐﻪ ﻣﻐﺎﯾﺮ ﺑﺎ ﻣﻨﺰﻟﺖ اﻧﺴﺎﻧﯽ اﺳﺖ. در اﯾﻦ ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن اﺻﻄﻼح ” آﻣﻮزش” ﺑﻪ ﮐﻠﯿﻪ ﺳﻄﻮح آﻣﻮزش و اﻧﻮاع آن اﻃﻼق ﻣﯽ‌ﺷﻮد و ﺷﺎﻣﻞ دﺳﺘﺮﺳﯽ ﺑﻪ آﻣﻮزش، ﻣﻌﯿﺎر و ﮐﯿﻔﯿﺖ آن و ﺷﺮاﯾﻄﯽ ﮐﻪ ﺗﺤﺖ آن آﻣﻮزش اراﺋﻪ ﻣﯽ‌ﺷﻮد، ﻣﯽ‌ﺑﺎﺷﺪ.

ماده 2:

 در ﺻﻮرﺗﯽ تأﺳﯿﺲ ﯾﺎ ﺗﺪاوم ﻣﻮﺳﺴﺎت ﯾﺎ ﻧﻈﺎم‌ﻫﺎي آﻣﻮزﺷﯽ در ﯾﮏ ﮐﺸﻮر ﺑﺎﻋﺚ ﺗﺒﻌﯿﺾ، ﺑﻪ‌ﻣﻔﻬﻮﻣﯽ‌ﮐﻪ در ﻣﺎده 1 اﯾﻦ ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن آورده ﺷﺪه، ﻧﻤﯽ ﺷﻮد ﮐﻪ:

  1. ﺗﺎﺳﯿﺲ ﯾﺎ ﺗﺪاوم ﻣﻮﺳﺴﺎت ﯾﺎ ﻧﻈﺎم‌ﻫﺎي آﻣﻮزﺷﯽ ﺟﺪاﮔﺎﻧﻪ ﺑﺮاي ﺷﺎﮔﺮدان ﻫﺮ دو ﺟﻨﺲ ﺑﺎﻋﺚ دﺳﺘﺮﺳﯽ ﯾﮑﺴﺎن ﺑﻪ آﻣﻮزش ﺷﻮد، ﮐﺎرﮐﻨﺎن آﻣﻮزﺷﯽ را ﮐﻪ ﺑﻪ‌ﻟﺤﺎظ ﺻﻼﺣﯿﺖ ﻋﻠﻤﯽ داراي ﻣﻌﯿﺎرﻫﺎي ﯾﮑﺴﺎن و ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن و ﺗﺠﻬﯿﺰات ﻣﺪارس را ﮐﻪ ﺑﻪ‌ﻟﺤﺎظ ﮐﯿﻔﯽ ﯾﮑﺴﺎن ﻫﺴﺘﻨﺪ در اﺧﺘﯿﺎر ﻗﺮار دﻫﺪ و ﻓﺮﺻﺖ اﺳﺘﻔﺎده از دوره‌ﻫﺎي آﻣﻮزﺷﯽ ﯾﮑﺴﺎن ﯾﺎ ﻣﻌﺎدل را  ﺑﺮاي ﻫﺮ دو ﺟﻨﺲ، ﻓﺮاﻫﻢ ﺳﺎزد؛
  2. داﻧﺶ‌آﻣﻮزان ﺑﺘﻮاﻧﻨﺪ در ﻣﻮﺳﺴﺎت ﯾﺎ ﻧﻈﺎم‌ﻫﺎي آﻣﻮزﺷﯽ ﺟﺪاﮔﺎﻧﻪ‌اي ﮐﻪ ﺑﻪ‌دﻻﯾﻞ ﻣﺬﻫﺒﯽ و زﺑﺎن‌شناﺳﯽ تأﺳﯿﺲ و ﺗﺪاوم ﻣﯽ‌ﯾﺎﺑﻨﺪ و آﻣﻮزﺷﯽ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺑﺎ ﺧﻮاﺳﺘﻪ اوﻟﯿﺎء ﯾﺎ ﻗﯿﻢ‌ﻫﺎي ﺣﻘﻮﻗﯽ داﻧﺶ‌آﻣﻮزان اراﺋﻪ ﻣﯽ‌دﻫﻨﺪ، ﺣﻀﻮري اﻧﺘﺨﺎﺑﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ و آﻣﻮزﺷﯽ درﯾﺎﻓﺖ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻌﯿﺎرﻫﺎي ﺗﻌﯿﯿﻦ و ﺗﺼﻮﯾﺐ ﺷﺪه ﺗﻮﺳﻂ ﻣﺮاﺟﻊ ذی‌صلاح و ﮐﺎردان، ﺑﻪ‌وﯾﮋه در ﭘﺎﯾﻪ‌ﻫﺎي آﻣﻮزﺷﯽ ﯾﮑﺴﺎن، ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ دارد؛
  3. ﺗﺎﺳﯿﺲ ﯾﺎ ﺗﺪاوم ﻣﻮﺳﺴﺎت آﻣﻮزﺷﯽ ﺧﺼﻮﺻﯽ ﮐﻪ ﻫﺪﻓﺸﺎن ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺤﺮوﻣﯿﺖ ﻫﯿﭻ ﮔﺮوﻫﯽ از آﻣﻮزش ﻧﯿﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ ﻓﺮاﻫﻢ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺗﺴﻬﯿﻼت آﻣﻮزﺷﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ و ﻣﺎزاد ﺑﺮآﻧﭽﻪ ﻣﺮاﺟﻊ دوﻟﺘﯽ در اﺧﺘﯿﺎر ﻗﺮار ﻣﯽ‌دﻫﻨﺪ، ﻣﯽ‌ﺑﺎﺷﺪ و ﺑﺮاﺳﺎس اﯾﻦ ﻫﺪف، ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﻣﯽ‌ﮐﻨﻨﺪ و آﻣﻮزﺷﯽ اراﺋﻪ ﻣﯽ‌دﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻌﯿﺎرﻫﺎي ﺗﻌﯿﯿﻦ و ﺗﺼﻮﯾﺐ ﺷﺪه ﺗﻮﺳﻂ ﻣﺮاﺟﻊ ذی‌صلاح و ﮐﺎردان، ﺑﻪ‌وﯾﮋه در ﭘﺎﯾﻪ‌ﻫﺎي آﻣﻮزﺷﯽ ﯾﮑﺴﺎن، ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ دارد.

 ﻣﺎده 3:

ﮐﺸﻮرﻫﺎي ﻋﻀﻮ اﯾﻦ ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن ﺑﻪ‌ﻣﻨﻈﻮر ﺣﺬف و ﺟﻠﻮﮔﯿﺮي از ﺗﺒﻌﯿﺾ، ﺑﻪ‌ﻣﻔﻬﻮﻣﯽ ﮐﻪ در اﯾﻦ ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن آﻣﺪه، ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ‌ﻫﺎي زﯾﺮ را ﺑﺮﻋﻬﺪه دارﻧﺪ:

3.1. ﻫﺮﻧﻮع ﺗﻤﻬﯿﺪات ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ و دﺳﺘﻮراﻟﻌﻤﻞ اداري و ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ اداري را ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺗﺒﻌﯿﺾ در آﻣﻮزش ﻣﯽ‌ﺷﻮد، ﻣﻠﻐﯽ و ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺳﺎزﻧﺪ؛
3.2. رﻓﻊ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﺒﻌﯿﺾ در ﭘﺬﯾﺮش داﻧﺶ‌آﻣﻮزان و داﻧﺸﺠﻮﯾﺎن در ﻣﻮﺳﺴﺎت آﻣﻮزﺷﯽ را ﺣﺘﯽ در ﺻﻮرت ﻟﺰوم از ﻃﺮﯾﻖ ﻗﺎﻧﻮن‌گذاري، ﺗﻀﻤﯿﻦ ﮐﻨﻨﺪ؛
3.3. اﺟﺎزه ﻧﻤﯽ‌دﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺮاﺟﻊ دوﻟﺘﯽ در ﮐﻤﮏ ﺑﻪ اﺗﺒﺎع ﮐﺸﻮر ﺧﻮد هیچ‌گونه اﺳﺘﺜﻨﺎﺋﯽ ﻗﺎﺋﻞ ﺷﻮﻧﺪ ﻣﮕﺮ اﯾﻨﮑﻪ اﯾﻦ اﺳﺘﺜﻨﺎء ﺑﺮاﺳﺎس ﺷﺎﯾﺴﺘﮕﯽ ﯾﺎ ﻧﯿﺎز ﺷﺎﮔﺮدان ﺻﻮرت ﮔﯿﺮد؛ آن‌ﻫﻢ در ﻗﺎﻟﺐ ﮐﺎﻫﺶ ﺷﻬﺮﯾﻪ، اﻋﻄﺎي ﺑﻮرس ﺗﺤﺼﯿﻠﯽ ﯾﺎ ﺳﺎﯾﺮ اﺷﮑﺎل ﮐﻤﮏ ﺑﻪ آن‌ﻫﺎ ﻧﻈﯿﺮ ﻓﺮاﻫﻢ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺗﺴﻬﯿﻼت ﯾﺎ دادن ﻣﺠﻮز ﺟﻬﺖ اداﻣﻪ ﺗﺤﺼﯿﻞ در ﮐﺸﻮرﻫﺎي ﺧﺎرﺟﯽ؛
3.4. اﺟﺎزه ﻧﻤﯽ‌دﻫﻨﺪ ﺷﺎﮔﺮدان ﺻﺮﻓﺎ ﺑﻪ‌دﻟﯿﻞ ﺗﻌﻠﻖ ﺑﻪ ﮔﺮوه ﺧﺎص از اﻣﺘﯿﺎز ﮐﻤﮏ‌ﻫﺎي ﻣﺮاﺟﻊ دوﻟﺘﯽ ﺑﻪ ﻣﻮﺳﺴﺎت آﻣﻮزﺷﯽ ﺑﺮﺧﻮردار ﺷﻮﻧﺪ و ﯾﺎ ﺑﺎ ﻣﺤﺪودﯾﺖ در اﺳﺘﻔﺎده از اﯾﻦ ﮐﻤﮏ‌ﻫﺎ ﻣﻮاﺟﻪ ﮔﺮدﻧﺪ؛
3.5. ﺑﺮاي اﺗﺒﺎع ﺧﺎرﺟﯽ ﻣﻘﯿﻢ در ﺳﺮزﻣﯿﻦ‌ﻫﺎي ﺧﻮد ﺑﻪ اﻧﺪازه اﺗﺒﺎع ﺧﻮد اﻣﮑﺎن دﺳﺘﺮﺳﯽ ﺑﻪ آﻣﻮزش را ﻓﺮاﻫﻢ آورﻧﺪ.

ماده 4:

ﻋﻼوه ﺑﺮ اﯾﻦ ﮐﺸﻮرﻫﺎي ﻋﻀﻮ، ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﺗﺪوﯾﻦ، ﺗﻮﺳﻌﻪ و ﺑﮑﺎرﮔﯿﺮي ﯾﮏ ﺳﯿﺎﺳﺖ ﻣﻠﯽ را ﺑﺮﻋﻬﺪه دارﻧﺪ ﮐﻪ از ﻃﺮﯾﻖ روش‌ﻫﺎي ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ و ﺳﺎزﮔﺎر ﺑﺎ ﺷﺮاﯾﻂ و ﮐﺎرﺑﺮد ﻣﻠﯽ، ﺧﻮاﻫﺪ ﺗﻮاﻧﺴﺖ از ﺗﺴﺎوي در اﺳﺘﻔﺎده از ﻓﺮﺻﺖ‌ﻫﺎي آﻣﻮزﺷﯽ و ﺑﺮﺧﻮرد ﺑﺎ داﻧﺶ‌آﻣﻮزان و داﻧﺸﺠﻮﯾﺎن و ﺑﻪ‌وﯾﮋه ﻣﻮارد زﯾﺮ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﻧﻤﺎﯾﺪ:

4.1. آﻣﻮزش اﺑﺘﺪاﯾﯽ راﯾﮕﺎن و اﺟﺒﺎري، دﺳﺘﺮﺳﯽ و دﺳﺘﯿﺎﺑﯽ ﻫﻤﮕﺎن ﺑﻪ ﻫﻤﻪ اﺷﮑﺎل آﻣﻮزش ﻣﺘﻮﺳﻄﻪ، دﺳﺘﺮﺳﯽ ﯾﮑﺴﺎن ﻫﻤﮕﺎن ﺑﻪ آﻣﻮزش ﻋﺎﻟﯽ ﺑﺮاﺳﺎس ﺗﻮاﻧﺎﯾﯽ ﻓﺮدي، ﺗﻀﻤﯿﻦ ﭘﯿﺮوي ﻫﻤﮕﺎن از ﻗﺎﻧﻮن اﺟﺒﺎري ورود ﺑﻪ ﻣﺪرﺳﻪ؛
4.2. ﺗﻀﻤﯿﻦ ﻣﯽ‌ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻌﯿﺎرﻫﺎي آﻣﻮزﺷﯽ در ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺳﺴﺎت آﻣﻮزﺷﯽ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﻫﻢ‌ﺳﻄﺢ، ﺑﺮاﺑﺮ و ﺷﺮاﯾﻂ ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﮐﯿﻔﯿﺖ آﻣﻮزش ﻧﯿﺰ در آن‌ﻫﺎ ﯾﮑﺴﺎن ﺑﺎﺷﺪ؛
4.3. ﺗﺸﻮﯾﻖ و ﺟﺪﯾﺖ در آﻣﻮزش اﻓﺮادي ﮐﻪ هیچ‌گونه آﻣﻮزش اﺑﺘﺪاﯾﯽ درﯾﺎﻓﺖ ﻧﮑﺮده و ﯾﺎ دوره آﻣﻮزش اﺑﺘﺪاﯾﯽ را ﮐﺎﻣﻼ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎن ﻧﺮﺳﺎﻧﺪه‌اﻧﺪ از ﻃﺮﯾﻖ روش‌ﻫﺎي ﻣﻨﺎﺳﺐ و ﺗﺪاوم آﻣﻮزش اﯾﻦ اﻓﺮاد ﺑﺮ اﺳﺎس ﺗﻮاﻧﺎﯾﯽ ﻓﺮدي‌ﺷﺎن؛
4.4. اﯾﺠﺎد ﺷﺮاﯾﻄﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﮕﺎن ﺑﺘﻮاﻧﻨﺪ ﺑﺪون ﺗﺒﻌﯿﺾ، ﺷﻐﻞ ﻣﻌﻠﻤﯽ را ﺑﯿﺎﻣﻮزند.

ماده 5:

  1. کشورهاي ﻋﻀﻮ اﯾﻦ ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن ﻣﻮاﻓﻘﺖ ﻣﯽ‌ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ:

 5.1.1. آﻣﻮزش ﺑﺎﯾﺪ در ﺟﻬﺖ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺨﺼﯿﺖ اﻧﺴﺎﻧﯽ و ﺗﻘﻮﯾﺖ اﺣﺘﺮام ﺑﻪ ﺣﻘﻮق ﺑﺸﺮ و آزادي‌ﻫﺎي ﺑﻨﯿﺎدﯾﻦ ﺳﻮق داده ﺷﻮد ﮐﻪ اﯾﻦ ﺧﻮد ﺑﻪ ﺗﻔﺎﻫﻢ، ﺑﺮدﺑﺎري و دوﺳﺘﯽ ﻣﯿﺎن ﺗﻤﺎﻣﯽ ﻣﻠﻞ، ﮔﺮوه‌ﻫﺎي ﻧﮋادي و ﯾﺎ ﻣﺬﻫﺒﯽ ﮐﻤﮏ ﻣﯽ‌ﮐﻨﺪ و ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ‌ﻫﺎي ﺳﺎزﻣﺎن ﻣﻠﻞ در ﺟﻬﺖ ﺗﺪاوم ﺻﻠﺢ را ارﺗﻘﺎء ﻣﯽ‌ﺑﺨﺸﺪ؛
5.1.2. ﺿﺮوري اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ آزادي اوﻟﯿﺎء داﻧﺶ‌آﻣﻮزان ﯾﺎ در ﺻﻮرت اﻣﮑﺎن ﺑﻪ ﻗﯿﻢ‌ﻫﺎي ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ اﯾﺸﺎن اﺣﺘﺮام ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺷﻮد ﺗﺎ اوﻻ ﺑﺘﻮاﻧﻨﺪ ﺑﺮاي ﻓﺮزﻧﺪان ﺧﻮد ﺑﻪ‌ﻏﯿﺮ از ﻣﻮﺳﺴﺎت آﻣﻮزﺷﯽ ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﻣﺮاﺟﻊ دوﻟﺘﯽ اداره ﻣﯽ‌ﺷﻮد ﻣﻮﺳﺴﺎت دﯾﮕﺮي را اﻧﺘﺨﺎب ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ آﻣﻮزش آن‌ﻫﺎ ﺑﺎ ﺣﺪاﻗﻞ ﻣﻌﯿﺎرﻫﺎي آﻣﻮزﺷﯽ ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﻣﺮاﺟﻊ ذی‌صلاح ﺗﻌﯿﯿﻦ ﯾﺎ ﺗﺼﻮﯾﺐ ﻣﯽ‌ﺷﻮد، ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ و ﺛﺎﻧﯿﺎَ این‌که آﻣﻮزش ﻣﺬﻫﺒﯽ و اﺧﻼﻗﯽ داﻧﺶ‌آﻣﻮزان را ﺑﻪ‌ﮔﻮﻧﻪ‌اي ﮐﻪ ﺑﺎ روﻧﺪ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ دوﻟﺖ‌ﻫﺎ ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺑﺎ اﻋﺘﻘﺎداﺗﺸﺎن اراﺋﻪ دﻫﻨﺪ و ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﻓﺮد ﯾﺎ ﮔﺮوﻫﯽ از اﻓﺮاد ﺑﻪ اﺟﺒﺎر آﻣﻮزش ﻣﺬﻫﺒﯽ ﻣﻐﺎﯾﺮ ﺑﺎ اﻋﺘﻘﺎدات‌ﺷﺎن اراﺋﻪ داد.
5.1.3. ﺑﻪ‌رﺳﻤﯿﺖ ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ ﺣﻖ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ‌ﻫﺎي آﻣﻮزﺷﯽ ﺧﺎص اﻗﻠﯿﺖ‌ﻫﺎ در ﮐﺸﻮر ﺿﺮوري اﺳﺖ. اﯾﻦ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ‌ﻫﺎ ﺷﺎﻣﻞ اداره ﮐﺮدن ﻣﺪارس و ﺑﺎ درﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺳﯿﺎﺳﺖ آﻣﻮزﺷﯽ ﻫﺮ ﮐﺸﻮر، ﺑﻪ‌ﮐﺎر ﺑﺮدن و ﯾﺎ ﺗﺪرﯾﺲ زﺑﺎن آن اﻗﻠﯿﺖ، اﻟﺒﺘﻪ ﺑﻪ‌ﺷﺮوط زﯾﺮ اﺳﺖ:

5.1.3.1. اﯾﻦ ﺣﻖ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﻪ‌ﮔﻮﻧﻪ‌اي ﻣﻮرد اﺳﺘﻔﺎده ﻗﺮار ﮔﯿﺮد ﮐﻪ اﻋﻀﺎي اﯾﻦ اﻗﻠﯿﺖ‌ﻫﺎ را از درك ﻓﺮﻫﻨﮓ و زﺑﺎن ﮐﻞ اﺟﺘﻤﺎع و ﺷﺮﮐﺖ در ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ‌ﻫﺎي آن ﺑﺎز دارد و ﯾﺎ اﯾﻨﮑﻪ اﺳﺘﻘﻼل ﻣﻠﯽ را ﺗﺤﺖ‌اﻟﺸﻌﺎع ﻗﺮار دﻫﺪ.
5.1.3.2.ﺳﻄﺢ ﮐﯿﻔﯿﺖ آﻣﻮزﺷﯽ آن‌ﻫﺎ ﻧﺒﺎﯾﺪ از ﺳﻄﺢ ﮐﯿﻔﯿﺖ ﮐﻠﯽ ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﻣﺮاﺟﻊ ذی‌صلاح ﺗﻌﯿﯿﻦ ﯾﺎ ﺗﺼﻮﯾﺐ ﻣﯽ‌ﺷﻮد، ﭘﺎﺋﯿﻦ‌ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
5.1.3.3. ورود ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﺪارس اﺧﺘﯿﺎري ﺑﺎﺷﺪ.

5.2. ﮐﺸﻮرﻫﺎي ﻋﻀﻮ اﯾﻦ ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن، ﺑﺮاي ﺗﻀﻤﯿﻦ به‌کارﮔﯿﺮي اﺻﻮﻟﯽ ﮐﻪ در ﭘﺎراﮔﺮاف 1 اﯾﻦ ﻣﺎده ﺻﺮاﺣﺘﺎَ ﺑﻪ آن اﺷﺎره ﺷﺪه اﺳﺖ، ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﺗﻤﺎﻣﯽ اﻗﺪاﻣﺎت ﻻزم را ﺑﺮﻋﻬﺪه ﻣﯽ‌ﮔﯿﺮﻧﺪ.

ماده 6:

 کشورﻫﺎي ﻋﻀﻮ اﯾﻦ ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن ﺑﻪ‌ﻣﻨﻈﻮر اﺟﺮاي ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن، ﺑﯿﺸﺘﺮﯾﻦ ﺗﻮﺟﻪ ﺧﻮد را ﺻﺮف ﺗﻮﺻﯿﻪ ﻧﺎﻣﻪ‌ﻫﺎﯾﯽ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﮐﺮد ﮐﻪ از اﯾﻦ ﭘﺲ ﺗﻮﺳﻂ ﺳﺎزﻣﺎن ﺗﺮﺑﯿﺘﯽ، ﻋﻠﻤﯽ و ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﻣﻠﻞ ﻣﺘﺤﺪ ﺑﻪ‌ﻣﻨﻈﻮر اﯾﺠﺎد ﻓﺮﺻﺖ آﻣﻮزﺷﯽ ﺑﺮاﺑﺮ و رﻓﺘﺎر ﯾﮑﺴﺎن آﻣﻮزﺷﯽ اﺗﺨﺎذ ﻣﯽ‌ﺷﻮد. اﯾﻦ ﺗﻮﺻﯿﻪ ﻧﺎﻣﻪ‌ﻫﺎ اﻗﺪاﻣﺎﺗﯽ را ﻣﺸﺨﺺ ﻣﯽ‌ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺪف ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ اﺷﮑﺎل ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺗﺒﻌﯿﺾ در آﻣﻮزش ﺻﻮرت ﻣﯽ‌ﮔﯿﺮد.

ماده 7:

ﮐﺸﻮرﻫﺎي ﻋﻀﻮ اﯾﻦ ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن در ﮔﺰارش‌ﻫﺎي دوره‌اي ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐﻨﻔﺮاﻧﺲ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺳﺎزﻣﺎن ﺗﺮﺑﯿﺘﯽ، ﻋﻠﻤﯽ و ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﻣﻠﻞ ﻣﺘﺤﺪ اراﺋﻪ ﻣﯽ‌دﻫﻨﺪ (زﻣﺎن و ﺷﯿﻮه اراﺋﻪ ﮔﺰارش ﺗﻮﺳﻂ ﺳﺎزﻣﺎن ﺗﻌﯿﯿﻦ ﻣﯽ‌ﺷﻮد) ﺑﺎﯾﺪ در ﻣﻮرد ﻣﻔﺎد ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ و اﺟﺮاﯾﯽ و دﯾﮕﺮ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ‌ﻫﺎﯾﯽ ﮔﺰارش دﻫﻨﺪ ﮐﻪ در راﺳﺘﺎي به‌کارﮔﯿﺮي اﯾﻦ ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن اﺗﺨﺎذ ﮐﺮده‌اﻧﺪ از ﺟﻤﻠﻪ اﯾﻦ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ‌ﻫﺎ ﻣﯽ‌ﺗﻮان ﺑﻪ ﺗﺪوﯾﻦ و ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺳﯿﺎﺳﺖ ﻣﻠﯽ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﺷﺪه در ﻣﺎده 4 و ﻧﯿﺰ ﻧﺘﺎﯾﺞ ﺣﺎﺻﻠﻪ و ﻣﻮاﻧﻊ ﭘﯿﺶ رو در به‌کارﮔﯿﺮي اﯾﻦ ﺧﻂ ﻣﺸﯽ، اﺷﺎره ﻧﻤﻮد.

ماده 8:

ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ اﺧﺘﻼف ﻣﯿﺎن دو ﯾﺎ ﭼﻨﺪ ﮐﺸﻮر ﻋﻀﻮ اﯾﻦ ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن در ﺧﺼﻮص ﺗﻔﺴﯿﺮ ﯾﺎ اﺟﺮاي ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن ﮐﻪ از ﻃﺮﯾﻖ ﻣﺬاﮐﺮه ﺣﻞ ﻧﺸﻮد، در ﺻﻮرت ﻋﺪم وﺟﻮد ﺷﯿﻮه دﯾﮕﺮي ﺑﺮاي ﺣﻞ اﺧﺘﻼف، ﺑﻪ درﺧﻮاﺳﺖ ﻃﺮﻓﯿﻦ درﮔﯿﺮ، ﺟﻬﺖ ﺗﺼﻤﯿﻢ‌ﮔﯿﺮي ﺑﻪ دادﮔﺎه ﺑﯿﻦ‌اﻟﻤﻠﻠﯽ ارﺟﺎع ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ.

ماده 9:

در اﺟﺮاي اﯾﻦ ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن ﻫﯿﭻ‌ﮔﻮﻧﻪ ﻗﯿﺪ و ﺷﺮﻃﯽ ﻣﺠﺎز ﻧﯿﺴﺖ.

ماده 10:

 اﯾﻦ ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن ﻫﯿﭻ‌ﮔﻮﻧﻪ ﺗﺎﺛﯿﺮ ﻣﻨﻔﯽ ﺑﺮ ﺣﻘﻮﻗﯽ ﮐﻪ اﻓﺮاد ﯾﺎ ﮔﺮوه‌ﻫﺎ ﺑﻪ‌واﺳﻄﻪ ﺗﻔﺎﻫﻢ‌ﻧﺎﻣﻪ‌ﻫﺎي ﻣﻨﻌﻘﺪه ﺑﯿﻦ دو ﯾﺎ ﭼﻨﺪ ﮐﺸﻮر از آن ﺑﺮﺧﻮردار ﻣﯽ‌ﺷﻮﻧﺪ ﻧﺪارد؛ اﻟﺒﺘﻪ اﮔﺮ ﺣﻘﻮق ﯾﺎد ﺷﺪه هیچ‌گونه ﻣﻐﺎﯾﺮﺗﯽ ﺑﺎ ﻧﺺ ﺻﺮﯾﺢ ﯾﺎ روح اﯾﻦ ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

ماده 11:

اﯾﻦ ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن ﺑﻪ ﭼﻬﺎر زﺑﺎن اﻧﮕﻠﯿﺴﯽ، ﻓﺮاﻧﺴﻪ، روﺳﯽ و اﺳﭙﺎﻧﯿﺎﯾﯽ ﺗﻨﻈﯿﻢ ﺷﺪه و ﺑﻪ ﻫﺮ ﭼﻬﺎر زﺑﺎن ﺑﻪ ﯾﮏ ﻣﯿﺰان معتبر اﺳﺖ.

ماده 12:

12.1. ﮐﺸﻮرﻫﺎي ﻋﻀﻮ ﺳﺎزﻣﺎن ﺗﺮﺑﯿﺘﯽ، ﻋﻠﻤﯽ و ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﻣﻠﻞ ﻣﺘﺤﺪ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺑﺎ ﻗﺎﻧﻮن اﺳﺎﺳﯽ ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﺧﻮد اﯾﻦ ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن را اﻣﻀﺎء ﯾﺎ ﺗﺎﺋﯿﺪ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﮐﺮد.
12.2. اﺳﻨﺎد ﻣﺼﻮب (اﻣﻀﺎء ﺷﺪه) ﯾﺎ ﺗﺎﺋﯿﺪ ﺷﺪه اﯾﻦ ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن در اﺧﺘﯿﺎر ﻣﺪﯾﺮ ﮐﻞ ﺳﺎزﻣﺎن ﺗﺮﺑﯿﺘﯽ، ﻋﻠﻤﯽ و ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﻣﻠﻞ ﻣﺘﺤﺪ ﻗﺮار ﺧﻮاﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ.

ماده 13:

13.1. ﺗﻤﺎﻣﯽ ﮐﺸﻮرﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻋﻀﻮ ﺳﺎزﻣﺎن ﺗﺮﺑﯿﺘﯽ، ﻋﻠﻤﯽ و ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﻣﻠﻞ ﻣﺘﺤﺪ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ، ﺑﻪ دﻋﻮت ﺷﻮراي اﺟﺮاﯾﯽ ﺳﺎزﻣﺎن ﻣﯽ‌ﺗﻮاﻧﻨﺪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن ﺑﭙﯿﻮﻧﺪﻧﺪ.
13.2. ﭘﯿﻮﺳﺘﻦ ﺑﻪ ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن از ﻃﺮﯾﻖ ﺳﭙﺮدن ﺳﻨﺪ اﻟﺤﺎق ﺑﻪ ﻣﺪﯾﺮ ﮐﻞ ﺳﺎزﻣﺎن ﺗﺮﺑﯿﺘﯽ، ﻋﻠﻤﯽ و ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﻣﻠﻞ ﻣﺘﺤﺪ ﺻﻮرت ﻣﯽ‌ﭘﺬﯾﺮد.

ماده 14:

اﯾﻦ ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن ﺳﻪ ﻣﺎه ﭘﺲ از ﺗﺤﻮﯾﻞ ﺳﻮﻣﯿﻦ ﺳﻨﺪ ﺗﺼﻮﯾﺐ، ﭘﺬﯾﺮش ﯾﺎ اﻟﺤﺎق ﺑﻪ ﻣﺪﯾﺮﮐﻞ ﺑﻪ ﻣﺮﺣﻠﮥ اﺟﺮا درﺧﻮاﻫﺪ آﻣﺪ و ﺻﺮﻓﺎً در ﻣﻮرد ﮐﺸﻮرﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ در آن ﺗﺎرﯾﺦ ﯾﺎ ﻗﺒﻞ از آن، اﺳﻨﺎد ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﺧﻮد را ﺗﺤﻮﯾﻞ داده‌اﻧﺪ ﻣﯽ‌ﺗﻮاﻧﺪ اﺟﺮا ﺷﻮد. در ﺧﺼﻮص ﮐﺸﻮرﻫﺎي دﯾﮕﺮ، ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن ﺳﻪ ﻣﺎه ﭘﺲ از ﺗﺤﻮﯾﻞ ﺳﻨﺪ ﺗﺼﻮﯾﺐ، ﭘﺬﯾﺮش ﯾﺎ اﻟﺤﺎق اﺟﺮا ﺧﻮاﻫﺪ شد.

ماده 15:

کشورﻫﺎي ﻋﻀﻮ اﯾﻦ ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن ﻣﯽ‌ﭘﺬﯾﺮﻧﺪ ﮐﻪ ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن ﻣﺬﮐﻮر ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ در ﺳﺮزﻣﯿﻦ‌ﻫﺎي اﺻﻠﯽ آن‌ﻫﺎ ﺑﻠﮑﻪ در ﺗﻤﺎﻣﯽ ﺳﺮزﻣﯿﻦ‌ﻫﺎي ﻏﯿﺮ ﻣﺨﺘﺎر، ﺗﺤﺖ ﻗﯿﻤﻮﻣﯿﺖ، ﻣﺴﺘﻌﻤﺮات و ﺳﺎﯾﺮ ﺳﺮزﻣﯿﻦ‌ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ رواﺑﻂ ﺑﯿﻦ‌اﻟﻤﻠﻠﯽ آن‌ﻫﺎ را ﺑﺮﻋﻬﺪه دارﻧﺪ، ﻗﺎﺑﻞ اﺟﺮاﺳﺖ. اﯾﻦ ﮐﺸﻮرﻫﺎ در ﺻﻮرت ﻟﺰوم ﺑﺎ دوﻟﺖ‌ﻫﺎ و دﯾﮕﺮ ﻣﺮاﺟﻊ ذی‌ربط اﯾﻦ ﺳﺮزﻣﯿﻦ‌ﻫﺎ در ﻫﻨﮕﺎم ﺗﺼﻮﯾﺐ، ﭘﺬﯾﺮش ﯾﺎ اﻟﺤﺎق ﺑﻪ ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن ﯾﺎ ﭘﯿﺶ از آن در ﺧﺼﻮص ﺗﻀﻤﯿﻦ اﺟﺮاﯾﯽ ﮐﺮدن اﯾﻦ ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن در اﯾﻦ ﮐﺸﻮرﻫﺎ ﺑﻪ ﺗﺒﺎدل ﻧﻈﺮ ﻣﯽ‌ﭘﺮدازﻧﺪ و ﻣﺪﯾﺮ ﮐﻞ ﺳﺎزﻣﺎن ﺗﺮﺑﯿﺘﯽ، ﻋﻠﻤﯽ و ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﻣﻠﻞ ﻣﺘﺤﺪ را از اﺳﺎﻣﯽ ﺳﺮزﻣﯿﻦ‌ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺪﯾﻦ‌وﺳﯿﻠﻪ ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن در آن‌ﻫﺎ اﺟﺮا ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ، ﻣﻄﻠﻊ ﻣﯽ‌ﺳﺎزﻧﺪ. ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن ﻣﺬﮐﻮر ﺳﻪ ﻣﺎه ﭘﺲ از ﺗﺎرﯾﺦ درﯾﺎﻓﺖ اﺳﺎﻣﯽ ﺑﻪ ﻣﻮرد اﺟﺮا در ﺧﻮاﻫﺪ آﻣﺪ.

ماده 16:

16.1. ﻫﺮ ﯾﮏ از ﮐﺸﻮرﻫﺎي ﻋﻀﻮ ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن ﻣﯽ‌ﺗﻮاﻧﻨﺪ اﯾﻦ ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن را از ﺟﺎﻧﺐ ﺧﻮد ﯾﺎ از ﺟﺎﻧﺐ ﺳﺮزﻣﯿﻦ‌ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﺑﯿﻦ‌اﻟﻤﻠﻠﯽ آن‌ﻫﺎ را ﺑﺮﻋﻬﺪه دارﻧﺪ، ﻟﻐﻮ ﮐﻨﻨﺪ.
16.2. ﻟﻐﻮ ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻣﺪﯾﺮﮐﻞ ﺳﺎزﻣﺎن ﺗﺮﺑﯿﺘﯽ، ﻋﻠﻤﯽ و ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﻣﻠﻞ ﻣﺘﺤﺪ ﺑﻪ‌ﻃﻮر ﻣﺴﺘﻨﺪ و ﻣﮑﺘﻮب اﻃﻼع داده ﺷﻮد.
16.3. ﺣﮑﻢ ﻟﻐﻮ ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن 12 ﻣﺎه ﭘﺲ از درﯾﺎﻓﺖ ﺳﻨﺪ ﻟﻐﻮ ﺗﻮﺳﻂ ﻣﺪﯾﺮﮐﻞ ﯾﻮﻧﺴﮑﻮ، ﺑﻪ ﻣﻮرد اﺟﺮا در ﺧﻮاﻫﺪ آﻣﺪ.

ماده 17:

ﻣﺪﯾﺮ ﮐﻞ ﺳﺎزﻣﺎن ﺗﺮﺑﯿﺘﯽ، ﻋﻠﻤﯽ و ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﻣﻠﻞ ﻣﺘﺤﺪ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﻣﯽ ﮐﺸﻮرﻫﺎي ﻋﻀﻮ اﯾﻦ ﺳﺎزﻣﺎن، ﮐﺸﻮرﻫﺎي ﻏﯿﺮ ﻋﻀﻮ (ﻣﻮرد اﺷﺎره ﻣﺎده 13) و ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﻣﻠﻞ ﻣﺘﺤﺪ، در ﺧﺼﻮص درﯾﺎﻓﺖ ﺗﻤﺎﻣﯽ اﺳﻨﺎد ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﺗﺼﻮﯾﺐ، ﭘﺬﯾﺮش و ﻧﯿﺰ اﻟﺤﺎق ﺑﻪ ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن (ﺑﻪ ﺗﺮﺗﯿﺐ ﻣﺎده 12 و 13) و ﮔﺰارﺷﺎت و ﻣﻮارد ﻟﻐﻮ ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن (ﺑﻪ ﺗﺮﺗﯿﺐ ﻣﺎده 15 و 16) اﻃﻼع‌رﺳﺎﻧﯽ ﺧﻮاﻫﺪ ﮐﺮد.

ماده 18:

18.1. اﯾﻦ ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن ﻣﯽ‌ﺗﻮاﻧﺪ ﺗﻮﺳﻂ ﮐﻨﻔﺮاﻧﺲ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺳﺎزﻣﺎن ﺗﺮﺑﯿﺘﯽ، ﻋﻠﻤﯽ و ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﻣﻠﻞ ﻣﺘﺤﺪ ﺑﺎزﻧﮕﺮي ﺷﻮد. اﯾﻦ ﺑﺎزﻧﮕﺮي ﻓﻘﻂ در ﻣﻮرد ﮐﺸﻮرﻫﺎﯾﯽ اﻋﻤﺎل ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻋﻀﻮﯾﺖ ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن اﺻﻼح ﺷﺪه درآﯾﻨﺪ.
18.2. اﮔﺮ در ﮐﻨﻔﺮاﻧﺲ ﻋﻤﻮﻣﯽ، ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن ﺟﺪﯾﺪي در اﺻﻼح ﺑﺨﺸﯽ از اﯾﻦ ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن ﯾﺎ ﮐﻞ آن اﺗﺨﺎذ ﺷﻮد، از ﺗﺎرﯾﺦ اﺟﺮاي ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن اﺻﻼﺣﯽ ﺟﺪﯾﺪ، ﺗﺼﻮﯾﺐ، ﭘﺬﯾﺮش ﯾﺎ اﻟﺤﺎق ﺑﻪ ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن ﻗﺒﻠﯽ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ، ﻣﮕﺮ اﯾﻨﮑﻪ در ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن ﺟﺪﯾﺪ ﺗﺼﻤﯿﻢ دﯾﮕﺮي ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ.

ماده 19:

ﺑﻪ ﻣﻮﺟﺐ ﻣﺎده 102 ﻣﻨﺸﻮر ﺳﺎزﻣﺎن ﻣﻠﻞ ﻣﺘﺤﺪ، اﯾﻦ ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن ﺑﻪ درﺧﻮاﺳﺖ ﻣﺪﯾﺮ ﮐﻞ ﺳﺎزﻣﺎن ﺗﺮﺑﯿﺘﯽ، ﻋﻠﻤﯽ و ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﻣﻠﻞ ﻣﺘﺤﺪ در دﺑﯿﺮﺧﺎﻧﻪ ﺳﺎزﻣﺎن ﻣﻠﻞ ﻣﺘﺤﺪ ﺑﻪ ﺛﺒﺖ ﺧﻮاﻫﺪ رﺳﯿﺪ.
اﯾﻦ ﮐﻨﻮاﻧﺴﯿﻮن در ﭘﺎﻧﺰدﻫﻢ دﺳﺎﻣﺒﺮ1960، روز اﺧﺘﺘﺎﻣﯿﻪ ﮐﻨﻔﺮاﻧﺲ ﻋﻤﻮﻣﯽ در ﭘﺎرﯾﺲ، در دو ﻧﺴﺨﻪ اﺻﻠﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ اﻣﻀﺎي رﺋﯿﺲ ﯾﺎزدﻫﻤﯿﻦ ﻧﺸﺴﺖ ﮐﻨﻔﺮاﻧﺲ ﻋﻤﻮﻣﯽ و ﻣﺪﯾﺮﮐﻞ ﺳﺎزﻣﺎن ﺗﺮﺑﯿﺘﯽ، ﻋﻠﻤﯽ و ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﻣﻠﻞ ﻣﺘﺤﺪ رﺳﯿﺪه اﺳﺖ، ﺗﺼﻮﯾﺐ ﮔﺮدﯾﺪ. اﯾﻦ دو ﻧﺴﺨﻪ در ﺳﺎزﻣﺎن ﺗﺮﺑﯿﺘﯽ، ﻋﻠﻤﯽ و ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﻣﻠﻞ ﻣﺘﺤﺪ ﺑﺎﯾﮕﺎﻧﯽ ﻣﯽ ﺷﻮد و ﻧﺴﺨﻪ ﻫﺎي اﺻﻠﯽ ﺗﺎﺋﯿﺪ ﺷﺪه آن ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﮐﺸﻮرﻫﺎي ﻣﻮرد اﺷﺎره در ﻣﺎده 12 و 13 و ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﺳﺎزﻣﺎن ﻣﻠﻞ ﻣﺘﺤﺪ ارﺳﺎل ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ.

 ﻣﺘﺮﺟﻢ: ﭘﯿﻤﺎﻧﻪ ﭘﻮرﻫﺎدي- ﻧﺎﻇﺮ ﻋﻠﻤﯽ: دﮐﺘﺮ ﻣﺤﺐ ﺣﺴﯿﻨﯽ

مطالب مرتبط

عدالت آموزشی؛ مهم‌ترین گام برای کاهش شکاف طبقاتی

عدالت یکی از مفاهیمی است که خیر نهایی انسان‌ها را تامین می‌کند و در رأس فضایلی قرار دارد که تحقق‌بخش […]

در تکاپوی رسیدن به تکنولوژی

زنگ آخر کرونا، دغدغه والدین کردستانی‌ این روزها شبیه زنگ آخر مدرسه است که همه دانش آموزان لحظه شماری می‌کردند […]

طرح آبا (آشتی با آموزش)

طرح آبا طرح ملی است که آموزش و پرورش کشوری جهت رفع تبعیض در سوادآموزی کودکان و نگه داشتن کودکان […]